Gebeurtenissen en emoties

Kinderen leren bij de HVO les niet alleen met hun hoofd, maar ook met hun hart en handen. Vanuit waarden als zelf nadenken, gelijkwaardigheid en respect voor elkaar ontdekken kinderen wie ze zijn, wat ze voelen en hoe ze zich tot anderen verhouden.

HVO docent Ellen Lobeek verzorgde twee lessen die in het teken stonden van gevoelens en emoties. Een onderwerp dat kinderen helpt om zichzelf én de ander beter te begrijpen.

We begonnen met een herkenbare vraag: “Ken je dat? Dat je blij bent… en dat één opmerking ineens je gevoel verandert?”

Vanuit die vraag ontstonden open gesprekken waarin kinderen hun eigen ervaringen deelden. Zo oefenen ze met luisteren, zich uitspreken en respectvol omgaan met verschillende perspectieven.

Daarna gingen de leerlingen creatief aan de slag. In tweetallen (en soms drietallen) bedachten ze een eigen miniverhaal, waarin verschillende emoties centraal stonden. Met zelfgemaakte poppenkastpoppetjes brachten ze hun verhaal tot leven. Het krachtige aan deze werkvorm is dat de kinderen door de poppetjes met wat meer afstand naar emoties kunnen kijken. Dat maakt het veiliger om over emoties te praten.

Ze dachten na over vragen als:

• Wie ben je en waar speelt het verhaal zich af?
• Wat gebeurt er?
• Welke emoties zie je terug?
• Wat zeg je tegen elkaar?

'Juf, dit is de leukste les ever!'

In de tweede les werden de verhalen afgemaakt en gepresenteerd aan de klas. Het resultaat? Volledige betrokkenheid en enthousiasme! En zelfs de reactie: 'Juf, dit is de leukste les ever!'

Minstens zo waardevol waren de gesprekken die volgden. Samen dachten we na over vragen als:

• Moet je rekening houden met gevoelens van anderen?
• Wat doe jij als je gevoel ineens verandert?
• Kun je een gevoel eigenlijk tegenhouden?

 Ik houd mijn gevoel altijd tegen!

De kinderen gaven eerlijke en herkenbare antwoorden. Een leerlinge zei: ‘Ik houd mijn gevoel altijd tegen!’ Op die momenten springt de docent ‘aan’. Verschillende vragen komen dan naar boven ‘borrelen’. Ze koos voor deze:

Ellen: ‘Wat zou er gebeuren als je je gevoelens op die momenten wel zou laten zien?’

Leerling: ‘Dan zou ik heel vaak boos zijn’.

Ellen: ‘Welke emotie is het meest moeilijk om tegen te houden?’

Andere leerling: ‘Huilen, dat kan ik echt niet tegenhouden!’

Daarop werd door veel leerlingen instemmend geantwoord. Bij HVO leren kinderen niet wat ze moeten denken, maar dát ze kunnen denken én voelen. Zo bouwen ze aan zelfvertrouwen, verbondenheid met anderen en hun eigen kijk op de wereld. Belangrijke bouwstenen voor nu én later!