• Paul Cliteur en Douwe van Houten (red.), Humanisme. Theorie en Praktijk. Utrecht, 1993.

Het humanistisch denken en handelen wordt gekenmerkt door pluralisme; het stellen van de juiste vragen heeft voorrang boven de illusie van het ware antwoord. Humanisme gaat uit van een open perspectief, waarin de constante gevormd wordt door de intentie een bijdrage te leveren aan de menselijke waardigheid. Dit boek biedt in vier delen een breed en veelzijdig overzicht van de humanistische levens- en denkwereld.

• Joachim Duyndam, Marcel Poorthuis, Theo de Wit (red.), Humanisme en Religie. Controverses, bruggen en perspectieven. Delft, 2005.

Humanisme en religie onderhouden een gecompliceerde relatie. De humanist zag in religie een manier om mensen dom te houden, omdat deze de autonomie en vrije keuze van de mens ontkende. De gelovige zag op zijn beurt het humanisme als een zich hoogmoedig afwenden van het bovenmenselijke en als morele onverschilligheid. Religie en humanisme hebben elkaar in hun ontwikkeling daarentegen ook gevoed (de humanist Erasmus bijvoorbeeld was ook religieus). Het boek gaat onder meer op de vraag in of humanisme en religie in onze tijd ook bondgenoten zouden kunnen zijn, bijvoorbeeld in de strijd tegen levensbeschouwelijke vervlakking.

• Fons Elders, Humanisme en boeddhisme. Een paradoxale vergelijking. Nieuwerkerk a/d IJssel, 2000.

Socrates en de Boeddha staan aan het begin van twee uitzonderlijke wegen: humanisme en boeddhisme. Beide zoeken in de mens zelf de bron van schoonheid en lelijkheid, van goed en kwaad, van waarheid en leugen. Het boek gaat  niet alleen in op de overeenkomsten, maar ook op de verschillen.

• Wilhelm Schmid, Handboek voor de levenskunst. Amsterdam, 2004.

In de filosofische traditie van de levenskunst staat de ‘omgang met zichzelf’ centraal. De schrijver biedt met zijn boek een concrete gids voor het ‘goede leven’ in de moderne tijd. Wat humanistisch vormingsonderwijs (hvo) voor kinderen en jongeren is, kan levenskunst voor volwassenen zijn.